Nagrada za održanje visokih estetskih vrijednosti crno-bijele fotografije:
Kemal Hadžić, «Igra kamena», fotografija
Fotografski pročišćen prikaz aptraktnih oblika kamena što se zrcale u nepomičnoj vodi postavljaju ovu fotografiju u klasu rudimentarnih fotografskih iskaza. «Igra kamena» predstavlja likovnu kompoziciju karakterističnu za fotografiju, u kojoj se oblici i značenja udvajaju po vertikali, a ekspresijom statičnog i neživog sugeriraju «neki drugačiji svijet, razlikovan od dinamike svakodnevnog življenja». Ovo, i tek mala reprezentativna označenja artikuliranih kamenih oblika, povezuju ovu fotografiju s prostorom «nove objektivnosti» (Neue Sachlichtkeit) dvadesetih godina 20. st. Oni također sugeriraju da je nova objektivnost stalnoprisutna fotografska projekcija («poželjno oko kamere»), kojom se jedan te isti svijet vidi drugačijim i estetski zanimljivijim.
 
Nagrada za kreiranje «pitke» informacije i otvorene likovne kompozicije:
Aleksandra Nina Knežević, «Životom vode», vizualni identitet knjige
Vizualni jezik ove knjige okarakteriziran je modelom roršahove mrlje – vizualnom formom koja je u novije vrijeme globalno i ponovno prisutna u grafičkom dizajnu. Sama forma roršahove mrlje sugerira bijeg od značenja i, upotrijebljena u govoru grafičkog dizajna, nalazi se s druge strane značenjski krajnje pročišćene vizualne informacije (poput one ostvarene u plakatu A. Đelilovića «Čekajući kralja»). Nasuprot svijeta u kome se zahtijeva krajnja jasnost i ekonomija znaka, značenja, kreirana po modelu roršahove mrlje u knjizi «Životom vode» jesu otvorena - ona se pretaču jedno u drugo. To je pretakanje uočljivo i kao likovni metod – da bi se povezale likovne forme (apstraktne i figuralne forme, te tipografski oblici)one se dijelom preklapaju i formalno su nedovršene. Tako je likovna informacija ove otvorene kompozicije «pitka» i poziva na učešće. Recepcija ove knjige je time otvorena za boravljenje – svojevrstan poziv za dovršavanjem značenja i zatvaranjem ostvarene likovne kompozicije.
http://www.ninadesign.co.ba/zivotomvode/
 
Nagrada za dizajnerski koncept:
Adnan Drnda, BH sajamski štand
Situacija čovjeka u kojoj se čovjek «kreće u mjestu, ali se zato čitav svijet kreće oko njega», možemo prepoznati kao djelatni model u osnovnim komunikacijskim iskazima savremenih medija (TV, video, film, web). Tu situaciju dizajner artikulira na način kružnog kretanja slika – komponiranih modelom filma i njegovih sekvenci. Ali ta ideja u kojoj je čovjek u središtu filma – ovaj put u središtvu slika i ambijenata Bosne i Hercegovine, šira je od navednog multimedijalnog konteksta. Naime, unutar tog beskrajnog kružnog (principijelno, ponavljajućeg) «kretanja u mjestu» - što je sizifovski znak ljudskog usuda, osvarena forma ima, neuobičajeno za savremeni dizajn, snažan obuhvat ljudske egzistencije u njenim dubljim iskazima.
Nagrada za kreiranje krajnje pročišćenog vizualnog znaka:
Asim Đelilović, «Čekajući kralja», plakat
U zahtjevu za informacijskom redukcijom i otklonom od informacijske redundacije savremenog znaka autor tu ekonomiju komuniciranja ne razumijeva kao nedostatak nego kao komunikacijsku prednost. U dvojstvu vizualnih informacija – estetičke i semantičke (A. Moles) autor u duhu vremena do krajnjih konzekvenci dovodi ovu drugu. Naime, sredstvima fotografskog iskazivanja ostvaruje se krajnje pročišćeni znak u kome je sve podređeno značenju («kralj», «kosti», «stolica-tron» itd.) a sredstvima estetičkog likovnog iskazivanja (boja, apstraktni oblici, potezi...) se ne ostavlja niti malo mjesta za samostalno iskazivanje. To ne znači da se oni ne pojavljuju, ali su uvijek dio semantičkog rada znaka. U tom je smislu čitava vizualna informacija krajnje pročišćena (kao da je gumicom izbrisan svaki trag boje ili bilo čega nečistog u prostoru slike), te je kompozicija jasno izrazito uravnotežena, što rezultira ekspresijom statičnog. Iz tog proizlazi i mogući autorski stav – šire razumijevanje svijeta koji se pojavljuje ili se treba pojavljivati u svojim čistim i idealnim iskazima.
Nagrada za reafirmaciju simbola unutar polja umjetničke obrade metala:
Ramiz Pandur, «Prapočetak», umjetnička obrada metal
U savremenom desakraliziranom svijetu simboli su izgubili punoću i reducirani su na ispraznost znaka, što u umjetnosti ima za posljedicu gubljenje «transracionalnog sloja» (G. Dorfles) umjetničkog djela. Umjetnik, na samom historijskom izvoru nastanka i artikulacije živog simbola – u prastarom polju (umjetničke) obrade metala, ponovo priziva punoću simbola u njegovim karakterima mita i bajke. U jednostavnom alegorijskom iskazu, ostvarene reljefne slike – figuracije, stupaju u odnose, tvoreći značenjske lance, koji se unutar ostvarenih djela pojavljuju kao vertikalne trake koje «dolaze i odlaze». Takva vertikalna likovno-značenjska kompozicija priziva ideju vremena - prošlog i budućeg, poznatog i nepoznatog, ovostranog i onostranog, te time afirmira transcendentalnost simbola. Drugim riječima, iza tvarnog i okvirom zatvorenog svijeta metalne ploče projicira se nematerijalni i beskrajni svijet duhovnog. Ovim djelovanjem, također, autor reafirmira danas potisnuto polje umjetničkog zanatstva.
|
